Feeds:
Wpisy
Komentarze

Chciałbym podać kilka przykładów proroctw Starego Testamentu i ich wypełnianie w zrozumieniu mężów Bożych Nowego Testamentu.

Proroctwo 1

Prorok Amos 9:11: „Potem powrócę i odbuduję przybytek [szałas lub dom] Dawida”.

Czytając to zdanie można pomyśleć, że prorok mówi o fizycznym narodzie Izraela. Ale Św. Jakub w Dz. Ap. 15:16 przywołuje tę treść i tłumaczy, że wypełnienie jej następuje w przychodzeniu do Chrystusa pogan – taką widzi realizację proroctwa. Ponieważ w Nowym Przymierzu świątynią, kościołem czy domem Bożym jest z ducha świętego odrodzony człowiek, który tworzy społeczność z Chrystusem i całym ludem Bożym.

Dlatego też Apostoł Paweł pisze w 2 Kor. 6:16: „Bo my jesteśmy świątynią Boga żywego”.

1 Kor. 3:16 „Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że duch Boży mieszka w was”.

Proroctwo 2

Izaj. 28:16 „Oto ja kładę na Syjonie kamień, kamień dobrany węgielny”. Apostoł Piotr pokazuje wypełnienie tego proroctwa w znaczeniu duchowym w Jezusie Chrystusie. Ponadto dodaje: „Wy również, niby żywe kamienie jesteście budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo dla składania duchowych ofiar” (1 Piotra 2:5). Świątynia ta jest budowana w miejsce starożytnej świątyni Izraela na Syjonie w Jerozolimie, ale już jako Nowe Jeruzalem.

Proroctwo 3

Wyjścia 19:6 oraz Izaj. 43:20. Są to słowa powiedziane do fizycznego Izraela w czasie zawierania z nim przymierza. Apostoł Piotr cytuje te słowa do ludzi wierzących: „Wy zaś jesteście wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, świętym narodem, ludem na własność przeznaczonym, abyście ogłaszali dzieła potęgi Tego, który was wezwał z ciemności do przedziwnego swojego światła” (1 Piotra 2:9). Wierzące osoby są nowym narodem wybranym, który ma spełniać rolę kapłana wśród wszystkich narodów świata. Potwierdza ten sposób myślenia Św. Jan w Obj. 5:9-10: „Ponieważ zostałeś zabity i odkupiłeś krwią swoją ludzi z każdego plemienia i języka i ludu i narodu i uczyniłeś z nich dla Boga naszego ród królewski i kapłanów i będą królować na ziemi”. Jest to klasa, która Św. Jan widział na górze Syjon – Obj. 14:1 (umieszczenie tej klasy na Syjonie nie jest przypadkiem). „Zostali oni wykupieni z pomiędzy ludzi, jako pierwociny dla Boga i Baranka” (Obj. 14:4). Użyty wyraz pierwociny jest odwołaniem się do „zakonnego” znaczenia tego słowa.

Przykłady te wskazują, że historyczne wydarzenia oraz proroctwa Starego Testamentu również są obrazem czy cieniem na rzeczywistość, która jest w Chrystusie.

Ap. Piotr w swoim drugim liście 1:20 pisze: „żadne proroctwo pisma nie jest dowolnego wyjaśnienia”. Kierując się tym pouczeniem apostolskim dokonajmy analizy wszystkich proroctw, które przywołali mężowie Boży w Nowym Testamencie i je wyjaśnili – przyjmijmy ich treść. Natomiast te proroctwa Starego Testamentu, których oni nie zacytowali, tłumaczmy za ich przykładem, ponieważ w taki sposób zdobywamy klucz do poprawnej interpretacji.

Reklamy

Posiadamy Biblię jako dar – list od Boga. Jest ona napisana trudnym językiem, ponieważ Bóg chce abyśmy prawdy poszukiwali jak perły, skarbu.

Wielu badaczy czy komentatorów biblijnych czyta proroctwa Starego Testamentu, analizując o czym mówią. Następnie porównuje się treść względem historii, wyciągając wnioski co się już wypełniło a co jeszcze nie. Opisy Starego Przymierza dotyczą przeważnie Izraela, więc cała koncentracja jest na tym narodzie.

Nowy Testament i jego autorzy to ewangeliści i apostołowie, ludzie natchnieni Duchem Świętym, którzy chodzili z Jezusem, zmienili sposób patrzenia na Stary Testament i jego interpretację. Przyjrzyjmy się dokładnie co oni pisali i jakie lekcje wyciągali z historii narodu wybranego, jak rozumieli proroctwa, jak rozumieli wybranie tego narodu i dane obietnice.

„A oznajmiam wam bracia, że ewangelia, którą ja zwiastowałem, nie jest pochodzenia ludzkiego. Albowiem nie otrzymałem jej od człowieka, ani mnie jej nie nauczono, lecz otrzymałem ją przez objawienie Jezusa Chrystusa” (Gal. 1:11-12)

Przekaz Apostoła Pawła posiada bardzo duży autorytet, zobaczmy więc co napisał. Przymierze z Abrahamem było zawarte dużo wcześniej niż był dany Zakon – on był dodany. „został on dodany z powodu przestępstw, aż do przyjścia potomka” (Gal. 3:19).

Abraham został usprawiedliwiony z wiary  „i ci którzy są z wiary są synami Abrahama” (Gal. 3:7). Błogosławienie wszystkich narodów odbywa się w Abrahamie na podstawie wiary bo to „przewidziało pismo” (Gal 3:8). Czytajmy dalej.

„Otóż obietnice dane były Abrahamowi i potomkowi jego, pismo nie mówi: I potomkom – jako o wielu, lecz jako o jednym. I potomkowi twemu, a tym jest Chrystus” (Gal. 3:16).

Ze słów tych wynika, że obietnice dane były Abrahamowi i nasieniu jego w znaczeniu jednostkowym, czyli Jezusowi bo on pochodził z linii rodowodowej Abrahama. Tym samy oznacza to, że nie były one dane całemu fizycznemu Izraelowi. I to jest odpowiedź Apostoła Pawła dla Judeo-Chrześcijan oraz Syjonistycznych Chrześcijan, którzy często zarzucają Chrześcijanom biblijnym, ewangelicznym, że kradną obietnice fizycznemu Izraelowi.

Komentarz w Biblii Tysiąclecia pisze: „Hebrajski wyraz ‚nasienie’ użyty w Rodz. 12:7 może mieć znaczenie zbiorowe oraz jednostkowe – ‚potomek’. Święty Paweł podkreśla, że natchniony autor pięcioksięgu użył tego wyrazu w znaczeniu jednostkowym, by można go było odnieść do najważniejszego potomka Abrahama – Chrystusa”. Czytajmy:

Gal 3-29„A jeśli jesteście Chrystusowi, tedy jesteście potomkami Abrahama, dziedzicami według obietnicy” (Gal. 3:29). Apostoł tak napisał, ponieważ uczył, że kościół to ciało Chrystusa.

W liście do Rzym. 9:7-8 Apostoł napisał: „i nie wszyscy są dziećmi, dlatego że są potomstwem Abrahama, lecz jest tak, od Izaaka zwać się będzie potomstwo twoje, to znaczy że nie dzieci cielesne są dziećmi Bożymi, lecz dzieci obietnicy liczą się za potomstwo”. Apostoł Paweł pochodził z narodu Izraelskiego i znał Stare Przymierze, zakon, czy mógł się  mylić? Nie, ponieważ konsekwentnie prezentuje taki sposób myślenia w swoich listach.

Rozumiem, że Apostoł przedstawiał wolę Bożą oraz plan, zamiary Boga. c.d.n.

Zakon: co wypełniać

Te słowa będą odpowiedzią na komentarze Wojtka. Dzięki za nie.

W 2 Moj. 19:3 Jahwe powiedział: „Tak powiesz domowi Jakuba i to oznajmisz syn Izraela. Czytajmy proszę te zapisy bardzo powoli. Słowa te powiedziane były wyłącznie do Izraela, nie były one dane innym narodom. Przymierze dotyczyło wyłącznie synów Jakuba. 5 werset:  „Teraz jeśli pilnie będziecie słuchać głosu mego i strzec mego przymierza, będziecie szczególną moją własnością”. Bóg zaznaczył bardzo mocno warunek: „jeśli pilnie będziecie słuchać i strzec mego przymierza”.

Rozdział 20 – gdzie Bóg daje tablice przymierza – jest kontynuacją tego świadectwa. Kiedy obserwujemy historię tego narodu to zauważamy, że nie dotrzymał on warunków przymierza i dlatego ostatecznie w czasach Jezusa został odrzucony. Jezus przyszedł na sąd tej epoki czasu, ale on urodził się pod Zakonem i dlatego w swojej działalności uczył przestrzegania Prawa (ale tylko synów Jakuba) bo On sam go wypełniał. Zwrot nastąpił dopiero krótko przed śmiercią kiedy ustanawia nowe przymierze, gdzie przelana krew Jezusa pieczętuje to przymierze i stanowi jego początek. Nowy Testament nazywa to krwią nowego przymierza.

Czy my ludzie z pogańskich narodów mamy przestrzegać Zakon (albo tylko jego prawo moralne)?

Odpowiadamy nie, ponieważ on nigdy nie był dany nikomu innemu – wyłącznie Izraelowi. Czy Izrael po śmierci Jezusa ma go przestrzegać? Również odpowiadamy nie, ponieważ Apostoł Paweł napisał, że miał on ograniczony czas działania.

„Albowiem końcem zakonu jest Chrystus(Rzym. 10:4).

„Czymże jest zakon? został on dany z powodu przestępstw, aż do przyjścia potomka (Gal. 3:19).

„Tak więc zakon był naszym przewodnikiem do Chrystusa, abyśmy z wiary byli usprawiedliwieni” (Gal. 3:24).

Od czasu śmierci Jezusa jedyna droga do pojednania z Bogiem i życia wiecznego jest przez Jezusa Chrystusa, dla wszystkich na jednakowych warunkach. „Znosi pierwsze aby ustanowić drugie (Hebr.10:9). Mamy nowe przymierze, nowego arcykapłana, nowy zakon i nowe przykazania, a zakon Mojżesza „zawiera w sobie tylko cień przyszłych dóbr, a nie sam obraz rzeczy” (Hebr. 10:1).

Przykazania nowego przymierza zawierają w sobie moralne wartości starego przymierza, ale to one są nowym przykazaniem. „A jednak nowe przykazanie daję wam” (1 Jana 2:8), przy czym w 1 liście św. Jana 3:23 czytamy: „a to jest przykazanie Jego, abyśmy wierzyli w imię Syna Jego Jezusa Chrystusa i miłowali się wzajemnie”. Zauważmy nowy element dotąd nie znany: potrzebujemy wierzyć w syna, tj. Jezusa. Pan powiedział, że ten kto Go miłuje będziecie zachowywał Jego przykazania (Jana 14:21-24). Przykazania Jezusa, nie Mojżesza. Tak otworzył się nowy, wieczny rozdział w historii zbawienia. Amen.